dün bisiklet sürdüğüm o ilk gün geldi aklıma ...cesaretsizdim. sanki o sele beni oturduğum an öne fırlatıcaktı pedalları ben uğraştıkça geri itecekti kendini ve tekerlekler hep tersi yöne çevirilecekti...hayatımda herşeyin yolunda olduğu zamanlardı oysa.o zaman 7 yaşında dertsiz tasasız hayatı tam olan cin gibi biraz yaramaz duygusal küçük bi kızdım.saçlarımı toplamazdım hiç.gözlerimin önüne gelmesinden şikayet ederdi herkes.sokağın başındaki marketin önü tam da öğrenebileceğim mekandı kimse arabasıyla o boş sokağa girmezdi böylece o seleyi bıraktığında beni tehlikeye sokacak cok az sey cıkabilirdi karsıma önceden planlamıstı belli ki.3saniye boyunca onun korumasındaydım sonra bi anda kendi özgürlüğüme kavustum artık pedalları daha bir güvenle cevirip apartmanları geçtikçe kendi ilerleyişimle mutlu oluyordum ama sanki hala onun koruyucu elleriydi beni tutan, dengemi sağlayan.sonra bi an onun boşluğunu hissediverdim ve ahmakça arkamı döndümde gözlerimdi varlığını sorgulayan.bisiklet sürdüğümün aklımdan uçup gittiği o bi kaç saniye de olan oldu bacağımdaki çiziklerin göz kenarımdaki izin sebebini yarattım o an .O an derin izler bıraktım bi duvarda .ama o gün öğrendim bisiklet sürmeyi ve o gün anladım desteklendiğini bilmek sadece hissetmekmiş görünmezmiş beni bana inandıran.
görünmezadam rahat uyu cennetinde!beni bana inandıran!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder